dinsdag 21 februari 2017

Eindelijk eens over de heuvel, Valentijnsdag en onverwacht erop uit. Week 6


In het begin van de week is er altijd de plaatselijk markt in Kemer. De andere jaren ging wij hier altijd lopend over de berg (nu ja berg het is meer een heuvel) heen. Toch zei manlief we gaan het proberen om er heen te lopen. Ik wist nu niet of dit wel zo verstandig was omdat hij de dag ervoor nogal benauwd geweest was. Hij is namelijk ook erg verkouden. Maar als het niet zou gaan konden we halverwege wel een auto aanhouden die ons zou kunnen meenemen zei hij.
Zo gezegd en zo gedaan.





Toen we naar de weg liepen die naar de heuvel gaat bekeken we de verschillende bomen etc. wat beter. Zo zagen we o.a. een bananenstruik, een cactus met zijn vijgen en nog wat andere struiken waarvan ik de naam niet ken.
Aan het begin van de weg werd manlief aangesproken door een Turk die op zijn erf stond en ons een sinaasappel aanbood. We werden uitgenodigd om plaats te nemen op zijn terras en hij haalde met een stok, waaraan op het eind een halve plastic fles gemaakt was, voor ons sinaasappels uit de boom (helaas is de foto niet zo erg scherp)




We aten deze ter plekke op. Heerlijk, en zo vol van sap. Hij had graag gewild dat wij nog een poosje waren blijven zitten en kletsen maar we hadden geen tijd. Ik had een afspraak met een plaatselijke kapper in Kemer om mijn haar te laten verven en om mijn nagels te laten doen (ik heb namelijk gellak op mijn nagels en kan dat er zelf niet afhalen)
Natuurlijk gingen we langzaam de heuvel op en het viel me mee dat manlief het er zo goed vanaf bracht. Als je boven op de heuvel bent heb je een mooi uitzicht richting Antalya vooral als het helder weer is en dat was het.



Ruim op tijd waren we bij de kapper waar we natuurlijk ook Turkse thee kregen aangeboden. Wel vreemd dat zowel je haar en je nagels gelijk gedaan worden. Maar ik had er wel vertrouwen in en gelukkig ging alles goed hoewel ze geen gellak hadden. De nagelstudio's zijn in de wintertijd hier allemaal gesloten net zoals bijna alle hotels.



Hierna gingen we naar de markt waar we een vrouw een soort pannenkoek zagen bakken die ze vulde met spinazie en fetakaas. Dit is een typisch Turkse gerecht en wordt Gözleme genoemd. De vulling van dit soort pannenkoek kan met van alles zijn maar is altijd hartig.



Natuurlijk probeerden wij dit gerecht ook en het smaakte prima, inderdaad lekker hartig door de saus van fijngehakte tomaten, pepers en lente-uitjes die er dacht ik ook in zat (acili antep ezme)


Ook was het deze week Valentijnsdag en werd er in het hotel een Valentijnsparty gehouden. Ondanks dat wij niet echt de mensen zijn die zo van party's houden was het wel erg leuk. Halverwege werd er door 2 koks een enorme taart de pub, waar de party was, binnengedragen.
Door een miscommunicatie hebben wij ons niet opgegeven voor het Valentijns-diner. Vorige week hebben wij er twee keer naar gevraagd en ze zeiden dat dat nog kwam. Vorig jaar stond er bij het restaurant een in Valentijns stijl gedekt tafeltje en dan kon je je hier opgeven. Wij dachten dat het weer zo zou zijn maar er kwam geen tafeltje dus dachten we dat het er dit jaar niet zou zijn. Later bij de party hoorden we dat het hele a la carte restaurant vol had gezeten. We vonden het wel jammer dat we dit gemist hadden. Maar toen ik bij guest-relations aangaf dat ik het toch wel vreemd vond dat wij hier niet over geinformeerd waren kregen wij op zaterdag een diner aangeboden in het  Turkse a la carte restaurant Kazan zonder dat wij hiervoor hoefden te betalen. Een omdat het dan niet echt een speciaal Valentijns menu was werden wij aan het eind van het diner verrast met een speciaal taartje voor twee in de vorm van een hart. Nu dat vonden we natuurlijk klasse dat ze het op deze manier goed maakten.


Zaterdag wilden we met de Dolmus naar Kemer maar toen we het hotel uitliepen vroeg Hildegard, een Duitse dame die we hier ieder jaar al getroffen hebben of we niet met haar haar wilde rijden naar Kemer. Zij had voor een paar dagen een auto gehuurd. Nu dat vonden we een goed idee en we stapten in. Ze zei dat ze onderweg nog wel twee boodschappen moest doen. Daarna zou ze naar Olympos en Çirali rijden. In Olympos wilde ze de anemonen gaan bekijken die daar groeien en ze wilde er kennissen die in Kadir's Tree House logeerden even bezoeken.
De anemonen waren werkelijk schitterend van kleur. Zij had me vorige week al verteld dat ze die altijd ging bekijken als ze hier in Turkije was.



Hildegard bleef maar fotografen, steeds zag ze er weer die naar haar mening nog mooier van kleur waren dan de vorigen. Ook Mahmet, die zij meegenomen had (hij werkt in de Spa en Welness van het hotel en spreekt naast Turks ook goed Duits en Engels) wees steeds weer mooie aan.



Daarna gingen we naar Kadir's Tree House. Vorig jaar bezochten we dit backpackers hotel ook al met Harry. Het blijft een belevenis om daar rond te kijken. Natuurlijk dronken we er thee en keken er even rond.




Hierna reden we naar Çirali. Çirali is een kustplaatsje in het zuiden van Turkije en behoort ook tot de gemeente Kemer. Het ligt in een kleine delta, ingeklemd tussen rotsige bergen. Het leeft voor een groot deel van toerisme maar de omgeving heeft zijn eigen gezicht gehouden. De pensions en kleine hotelletjes zijn tussen het groen gebouwd.




Nadat we hier de, door Hildegard mee gebrachte broodjes hebben opgegeten gaan we naar het stuk strand waar wat terrasjes zijn om thee te drinken.


Voordat we weer terug naar ons hotel rijden laat Hildegard ons Çamyuva nog een haventje. Het is goed te merken dat zij al jaren achter elkaar hier komt. Zij weet niet alleen veel mooie plekjes te vinden maar zij kent ook heel veel mensen hier.



Toen we bijna bij het hotel waren vroeg ze of we zondag ook geen zin hadden om mee te gaan voor een ritje. Mahmet was die dag ook nog vrij en zou ook meegaan.
Altijd leuk om iets te zien wat we nog niet gezien hadden dus ook dat staat te gebeuren.

Niet alleen de voeten van manlief geven nog steeds problemen ook hoest hij nog steeds heel erg. Hopelijk helpt de hoestdrank van de apotheek snel.
Maar ondanks dit genieten we nog steeds met volle teugen.



zondag 12 februari 2017

Te lekker eten en een autotour met Harry. Week 5


Iedere ochtend beginnen we hier met een Turks ontbijt.  Een typisch Turks ontbijt bestaat o.a. uit: (Turks) stokbrood of ringvormige broodjes met sesamzaadjes (simit) of andere broodjes, witte en gele kaas, groene en zwarte olijven, hardgekookte eieren of een stuk omelet, tomaat, komkommer, een of andere slasoort, honing of jam en thee.
Ook kun je "menemen" nemen. Dat is een traditioneel Turks roerei met tomaat en paprika.
De thee komt in Turkije niet van zakjes, dat vinden ze in Turkije een barbaarse westerse afwijking. Van de losse, zwarte thee, geteeld aan het oostelijke deel van de Zwarte Zeekust wordt een sterk mengsel gemaakt met gekookt water. Dat staat heel de dag in de bovenste van twee op elkaar gestapelde theepotten. In de onderste zit alleen water dat heel de dag tegen het koopkpunt aanzit.
De thee wordt in miniatuurglaasjes geschonken die de vorm van een tulp hebben. Een beetje van de sterke thee-essentie wordt aangelengd met kokend water. Turkse thee is erg bitter en dus doen de meeste Turken er erg veel suiker in, dat wij de thee zonder suiker drinken vinden ze maar vreemd.







Omdat er deze week heel weinig gasten in het hotel waren kregen we een aanbieding om voor de helft van de prijs in het Italiaanse a la carte restaurant Ponte Vecchio in ons hotel te eten. De prijs voor 2 personen was slecht € 7,- en het eten was werkelijk verrukkelijk.


Deze week gingen we ook met Harry een autotour doen. We gingen niet door de bergen naar Kumluca omdat dit veel tijd zou kosten en we dan niet naar Myra zouden kunnen gaan. Kumluca wordt ook wel de tomatenstad genoemd omdat er veel tomaten verbouwd worden en ook paprika's.


Als je vanuit Kemer komt aanrijden en je ziet Kumluca in het dal liggen dan zie je heel veel kassen (de kassen zijn van plastic) Kumluca is een vrij grote stad. Harry reed gelijk richting Saricasu en we kwamen zo door het oude gedeelte van de stad. Natuurlijk ontbraken hier de mannencafe's niet.


We passeerden een groot aantal graven uit de oudheid (ik neem aan dat het lycische graven zijn van de wat minder rijken) die al heel lang geleden leeggeroofd zijn.



Op dit stuk weg zagen we dat veel mensen hier in nogal schamele hutjes woonden.


In Saricasu komen we bij een bron en Harry vertelde ons dat het hier zomers vrij druk is, ook met Turken omdat hier in een gebouwtje een tombe van een belangrijke imam is. Ook zwemmen de kinderen dan in de beek. Hoog op een heuvel zagen we een graftombe. Hoe hoger des te belangrijker was de persoon die er begraven werd.





Harry zag hier weer een zielige hond en had deze het liefst meegenomen maar omdat deze ook nog een puppy had zou dat heel veel problemen geven op het park waar hij woont. Van Saricasu gingen we op weg naar Finike. Bij het industrieterrein van Kumluca zag hij een smid die een vriend van hem is. We stopten hier en kregen natuurlijk thee aangeboden wat we niet afsloegen. Er werd ook gevraagd of we wat wilden eten maar dat sloegen we wel af. De gastvrijheid vind ik altijd geweldig in Turkije. Als je nooit in Turkije geweest bent en dan natuurlijk wel buiten de toeristische plaatsen kun je je dat denk ik heel moeilijk voorstellen.



Na 2 glazen thee gingen we richting Finike. Een plaats met een grote jachthaven waar hele grote jachten lagen. Van Finike namen we een prachtige kustweg naar Derme. Hier sloegen de golven flink tegen de rotsen en soms kwam het water zelfs over de weg. Ik vraag me af hoe het wel niet zal zijn als de zee ruw is want nu was de zee eigenlijk heel kalm.



Het huidige plaatsje Derme stond vroeger bekend als Myra. De stad was vroeger een florerende plaats dankzij de graanhandel en niemand minder dan bisschop Sint Nicolaas. "Onze Sinterklaas" heeft namelijk zijn oorsprong liggen in de Turkse stad Myra. Helaas hadden we geen tijd om het standbeeld van Sint Nicolaas en de vele winkels met iconen te bekijken.




Harry wilde ons zo graag een sinds 2010 opgegraafde christelijke kapel uit de elfde of twaalfde eeuw na Christus laten zien. En aangezien hij er maar een keer geweest was wist hij de weg niet precies. Gelukkig kwamen we er bij toeval langs toen we richting de indrukwekkende grafwoningen gingen die je al van verre kunt zien, een van de dodensteden van Myra.


Toen we bij het kapelletje stonden kwam er een oud mannetje naar me toe en hij leek om geld te vragen. Volgens Harry was dat beslist niet nodig want het kapelletje had altijd onder de grond bij zijn huis gezeten en hij leek het mooiste huis in de omgeving te hebben hij zal er dus wel aardig wat geld voor gekregen hebben.



Zo langzamerhand werd het tijd om weer richting Kiris te gaan. We moesten weer een stuk over de slingerende kustweg terug en het was natuurlijk mooier om dit bij daglicht te doen. We hebben die dag in totaal 250 km gereden en het was een mooie dag. Ik zou het plaatsjes Derme en de ruïnes van Myra een volgende keer wel uitgebreider willen bezoeken. Dat betekent dan dus rechtstreeks naar Derme en Myra.


Verder wandelden we deze week nog regelmatig en stukje. Helaas gaat het wandelen van manlief nog steeds moeizaam en ik vrees dat we deze vakantie de berg, die we de andere jaren regelmatig over wandelden, deze keer niet te voet zullen over gaan. 


Ook kreeg ik deze week wel even een schrik toen ik achter om keek en een haan zag. Ik vreesde even dat het manlief was die door het velen eten van kip veranderd was in een haan. Hij was dan wel veranderd in een pracht haan maar toch schrok ik wel. Gelukkig zag ik hem iets verderop gewoon lopen.


Ook was er onderweg wel een wat vreemdsoortige auto te huur. Ik vraag me af wie zo'n auto huurt en wat de prijs dan wel niet zal zijn.

Deze week was het weer vaak bewolkt weer. We gingen regelmatig een uurtje per dag op de loopband want dat is wel nodig wil je geen kilo's zwaarder thuis komen met al dat lekkere eten. Maar hoe veel ik ook in deze vakantie in de fitnessruimte zal trainen deze jurkjes zullen me echt niet gaan passen.